2025 - 06: Frankrijk: de Vogezen
Klein vakantieweekje: De Vogezen. Reis ca 7 uur, 530 km
Het is een stukje uit de grote ronde van Frankrijk. Maar we zijn er maar 5 dagen, dus even apart gemaakt.
Onderweg, je ziet eens wat. Aan de grens van Wallonië en Frankrijk.
Zwemmen, suppen, wandelen.
Ja, zo zitten we er bij. Veel mooier kan het niet worden.
Nou horen we ineens als we de camping oplopen: LIA!
Hoe kan het, een bekende hier op de camping?
Ja, het is Sanneke, een vriendin van Mirthe. Kwam hier even zwemmen met haar vriend.
Even kletsen en ze tipt een pittige, maar erg mooie wandeling de berg op, links naast de receptie van de camping.
De tweede dag.
Gisteren was het erg warm, over de 30 graden. Vandaag is het flink afgekoeld, tussen de 20 en 25 graden. Prima wandelweer, dus
doen we de pittige wandeling van Sanneke.
Hij werd erg pittig, pittiger dan wat de meeste meemaken.
Die naam alleen al, Rots van de oude paarden. Nou, met paarden kom je er echt niet, veel te steil.
Met de fiets ook niet, maar dat staat ook op het bordje, de paarden niet.
En natuurlijk goede wandelschoenen nodig, nou die hadden we aan onze voeten zitten.
30 minuten, hmmm, Sanneke zei: 3 kwartier. Zal wel een uur worden voor ons oudjes.
Wat een klim. Ergens, voor ons gevoel halfweg, maar het bleek ongeveer op 1/3 te zijn, kwamen we een aantal mensen tegen.
We zaten uit te puffen op grotere stenen, zoals die op dit gedeelte lagen. Net alsof ze zou van de berg naar beneden waren gerold, of een soort draaggevallen berg stroompje.
Ze zeiden: Het is nog een heel stuk, maar het ergste hebben jullie gehad, vanaf nu zijn het zigzaggende paadjes.
Maar dat klopte niet. We volgde netjes de rode drie-hoek-pijltjes. Ergens bij een boom stond duidelijk dat we rechtdoor moesten.
Vanaf daar we het meer recht tegen de berg opklimmen. En er stonden nog steeds van die driehoekjes, dus voor ons gevoel zaten we toch op de route.
Maar het was echt niet normaal, ik kon me niet voorstellen dat die andere mensen hier hadden gelopen, ik wou al opgeven, maar Lia zijn dat we er bijna waren.
Na weer een onvoorstelbaar steil stuk gaf Lia het op. Maar nu waren we er echt bijna. Dus ik ga alleen door.
Na ca 15 meter klimmen ontdek ik een veel breder pad naar boven, maar ook naar beneden. Shit hoe kan dat? Nou ja, eerst naar boven maar
Van daaraf was het nog wel steil, maar goed te doen naar boven.
Na ca 200 meter heb ik het uitzichtpunt bereikt. Ja, het is de moeite waard.
Ja, en de camper staat er ook nog.
Prachtig is het uitzicht. De moeite waard.
Maar Lia, zit daar nog 200 meter terug.
Ik ga weer gauw en zie dat er dus een andere weg is dan die wij hebben gelopen.
We overwegen samen naar de top te gaan, maar Lia heeft niet meer de puf en de behoefte om het laatste stuk alsnog te doen.
We gaan naar beneden via het nieuwe pad. Wat een makkie, in verhouding met onze klim. Inderdaad, zigzaggend, maar best te doen.
Op ongeveer 1/3 van de afdaling herkennen we ineens de route. We kijken naar boven en zien onze “fout“.
Onder een rood driehoekje, wat recht vooruit lijkt te wijzen, zit een pijltje met kleine letters “itinéraire modifié“
Ja, route is gewijzigd. Dat hadden wij dus niet gezien.
Maar we kwamen weer veilig beneden.
Even uitrusten en nog een flink stuk zwemmen in het prachtige meer.
Niet vergeten dat vermelden dat we het verblijf op de camping hebben verlengd. We blijven lekker tot maandag.
Wel al gezwommen, maar nog niet gesupt. En ook nog geen enkel van de geplande plekjes bezocht.
Morgen moeten we wel naar een andere plaats, want deze is al gereserveerd door iemand anders, maar dan gaan we lekker wat rondtoeren hier en komen tegen da avond wel weer terug.
Route voor bezienswaardigheden:
De reis ging verder, een prachtige route.
En verder naar Le Grand Ballon. De hoogste top van de Vogezen.
Dat was daar puur commercie, we hebben het laatste stukje dan ook niet beklommen.
Verder ging de reis naar Wattwiller.
Het Monument National du Hartmannswillerkopf de Wattwiller, herinnering aan WO1 met loopgraven en meer. Aan een bergweggetje D431G
Het is best een groot kerkhof met een gedenkgebouw met crypte en een museum.
Maar ook is er een wandelroute door het gebied. Men heeft de loopgraven en schuilhutten zoveel mogelijk gelaten zoals meer dan 100 jaar geleden.
De franse soldaten noemde deze berg “De Manneneter“. In de crypte van het gebouw (wat helaas dicht was toen wij er kwamen) liggen de lichamen van 12.000 soldaten. Op het kerkhof nog eens 1000.
Zeer indrukwekkend.
De wandeling door het gebied is vrij groot, wij hebben maar een gedeelte bezocht.
We hadden nog een waterval op de planning staan, maar dit was weer genoeg voor 1 dag
Nog boodschappen doen, en onze nieuwe plek inrichten op de camping.
De derde dag. De vierde en de vijfde ook.
Lekker rustig op de camping gezeten. De sup gebruikt, gezwommen, gepuzzeld, niet gefiets. De fietsen niet van het rek afgehaald.
Maandag ochtend vertrekken we in alle vroegte om het overdag niet te warm te krijgen.
Het is een stukje uit de grote ronde van Frankrijk. Maar we zijn er maar 5 dagen, dus even apart gemaakt.
Onderweg, je ziet eens wat. Aan de grens van Wallonië en Frankrijk.
| Camping des Jonquilles 2857 Route du Lac, 88400 Xonrupt-Longemer CC , P4N , Website |
Zwemmen, suppen, wandelen.
Ja, zo zitten we er bij. Veel mooier kan het niet worden.
Nou horen we ineens als we de camping oplopen: LIA!
Hoe kan het, een bekende hier op de camping?
Ja, het is Sanneke, een vriendin van Mirthe. Kwam hier even zwemmen met haar vriend.
Even kletsen en ze tipt een pittige, maar erg mooie wandeling de berg op, links naast de receptie van de camping.
De tweede dag.
Gisteren was het erg warm, over de 30 graden. Vandaag is het flink afgekoeld, tussen de 20 en 25 graden. Prima wandelweer, dus
doen we de pittige wandeling van Sanneke.
Hij werd erg pittig, pittiger dan wat de meeste meemaken.
Die naam alleen al, Rots van de oude paarden. Nou, met paarden kom je er echt niet, veel te steil.
Met de fiets ook niet, maar dat staat ook op het bordje, de paarden niet.
En natuurlijk goede wandelschoenen nodig, nou die hadden we aan onze voeten zitten.
30 minuten, hmmm, Sanneke zei: 3 kwartier. Zal wel een uur worden voor ons oudjes.
Wat een klim. Ergens, voor ons gevoel halfweg, maar het bleek ongeveer op 1/3 te zijn, kwamen we een aantal mensen tegen.
We zaten uit te puffen op grotere stenen, zoals die op dit gedeelte lagen. Net alsof ze zou van de berg naar beneden waren gerold, of een soort draaggevallen berg stroompje.
Ze zeiden: Het is nog een heel stuk, maar het ergste hebben jullie gehad, vanaf nu zijn het zigzaggende paadjes.
Maar dat klopte niet. We volgde netjes de rode drie-hoek-pijltjes. Ergens bij een boom stond duidelijk dat we rechtdoor moesten.
Vanaf daar we het meer recht tegen de berg opklimmen. En er stonden nog steeds van die driehoekjes, dus voor ons gevoel zaten we toch op de route.
Maar het was echt niet normaal, ik kon me niet voorstellen dat die andere mensen hier hadden gelopen, ik wou al opgeven, maar Lia zijn dat we er bijna waren.
Na weer een onvoorstelbaar steil stuk gaf Lia het op. Maar nu waren we er echt bijna. Dus ik ga alleen door.
Na ca 15 meter klimmen ontdek ik een veel breder pad naar boven, maar ook naar beneden. Shit hoe kan dat? Nou ja, eerst naar boven maar
Van daaraf was het nog wel steil, maar goed te doen naar boven.
Na ca 200 meter heb ik het uitzichtpunt bereikt. Ja, het is de moeite waard.
Ja, en de camper staat er ook nog.
Prachtig is het uitzicht. De moeite waard.
Maar Lia, zit daar nog 200 meter terug.
Ik ga weer gauw en zie dat er dus een andere weg is dan die wij hebben gelopen.
We overwegen samen naar de top te gaan, maar Lia heeft niet meer de puf en de behoefte om het laatste stuk alsnog te doen.
We gaan naar beneden via het nieuwe pad. Wat een makkie, in verhouding met onze klim. Inderdaad, zigzaggend, maar best te doen.
Op ongeveer 1/3 van de afdaling herkennen we ineens de route. We kijken naar boven en zien onze “fout“.
Onder een rood driehoekje, wat recht vooruit lijkt te wijzen, zit een pijltje met kleine letters “itinéraire modifié“
Ja, route is gewijzigd. Dat hadden wij dus niet gezien.
Maar we kwamen weer veilig beneden.
Even uitrusten en nog een flink stuk zwemmen in het prachtige meer.
Niet vergeten dat vermelden dat we het verblijf op de camping hebben verlengd. We blijven lekker tot maandag.
Wel al gezwommen, maar nog niet gesupt. En ook nog geen enkel van de geplande plekjes bezocht.
Morgen moeten we wel naar een andere plaats, want deze is al gereserveerd door iemand anders, maar dan gaan we lekker wat rondtoeren hier en komen tegen da avond wel weer terug.
Route voor bezienswaardigheden:
Open Google Maps
Maar het liep natuurlijk toch weer anders, geen probleem.
We kwamen voorbij aan de Rothenbachkopf. Die zag er mooi uit, dus even stoppen.
De wandeling vanaf de parkeerplaats was wat steil, maar best te doen. Laatste 200 meter wat lastiger. Maar zeker de moeite waard. Prachtig uitzicht, helaas wat heiig toen wij er waren, maar de gele gentiaan was prachtig. Er zijn tal van wandelroutes vanaf dit punt.
Maar het liep natuurlijk toch weer anders, geen probleem.
We kwamen voorbij aan de Rothenbachkopf. Die zag er mooi uit, dus even stoppen.
De wandeling vanaf de parkeerplaats was wat steil, maar best te doen. Laatste 200 meter wat lastiger. Maar zeker de moeite waard. Prachtig uitzicht, helaas wat heiig toen wij er waren, maar de gele gentiaan was prachtig. Er zijn tal van wandelroutes vanaf dit punt.
De reis ging verder, een prachtige route.
En verder naar Le Grand Ballon. De hoogste top van de Vogezen.
Dat was daar puur commercie, we hebben het laatste stukje dan ook niet beklommen.
Verder ging de reis naar Wattwiller.
Het Monument National du Hartmannswillerkopf de Wattwiller, herinnering aan WO1 met loopgraven en meer. Aan een bergweggetje D431G
Het is best een groot kerkhof met een gedenkgebouw met crypte en een museum.
Maar ook is er een wandelroute door het gebied. Men heeft de loopgraven en schuilhutten zoveel mogelijk gelaten zoals meer dan 100 jaar geleden.
De franse soldaten noemde deze berg “De Manneneter“. In de crypte van het gebouw (wat helaas dicht was toen wij er kwamen) liggen de lichamen van 12.000 soldaten. Op het kerkhof nog eens 1000.
Zeer indrukwekkend.
De wandeling door het gebied is vrij groot, wij hebben maar een gedeelte bezocht.
We hadden nog een waterval op de planning staan, maar dit was weer genoeg voor 1 dag
Nog boodschappen doen, en onze nieuwe plek inrichten op de camping.
De derde dag. De vierde en de vijfde ook.
Lekker rustig op de camping gezeten. De sup gebruikt, gezwommen, gepuzzeld, niet gefiets. De fietsen niet van het rek afgehaald.
Maandag ochtend vertrekken we in alle vroegte om het overdag niet te warm te krijgen.
Reacties
Een reactie posten